8.

idąc tam mimo woli
samoblaknące
już miraże
mijam.

tu zostać przechodniem wielka szkoda, wtrącę,
bo kroki przed
uchodzą,
a zapachy pozostają
za /
wodzące -

na przypomnienie, jak stoję z nielekkością -

przyglądam się całością wagi,
i niekompletnością tejże,
kroczącym obojętnościom.

I patrzę,
jak nowymi oczami,
próbują dojrzeć niemi
przypasowalności,
co postawionym w szereg
w głuszy,
sztylet w końcu organ wskaże.

słysząc jak boli,
cel tej przechadzki
wymażę,
czy wymarzę ?

- pytam.