8.
idąc tam mimo woli
samoblaknące
już miraże
mijam.
tu zostać przechodniem wielka szkoda, wtrącę,
bo kroki przed
uchodzą,
a zapachy pozostają
za /
wodzące -
na przypomnienie, jak stoję z nielekkością -
przyglądam się całością wagi,
i niekompletnością tejże,
kroczącym obojętnościom.
I patrzę,
jak nowymi oczami,
próbują dojrzeć niemi
przypasowalności,
co postawionym w szereg
w głuszy,
sztylet w końcu organ wskaże.
słysząc jak boli,
cel tej przechadzki
wymażę,
czy wymarzę ?
- pytam.
samoblaknące
już miraże
mijam.
tu zostać przechodniem wielka szkoda, wtrącę,
bo kroki przed
uchodzą,
a zapachy pozostają
za /
wodzące -
na przypomnienie, jak stoję z nielekkością -
przyglądam się całością wagi,
i niekompletnością tejże,
kroczącym obojętnościom.
I patrzę,
jak nowymi oczami,
próbują dojrzeć niemi
przypasowalności,
co postawionym w szereg
w głuszy,
sztylet w końcu organ wskaże.
słysząc jak boli,
cel tej przechadzki
wymażę,
czy wymarzę ?
- pytam.